Levenslessen uit het scheppingsverhaal

“In het begin schiep God de hemel en de aarde. In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde nu was woest en leeg, en duisternis lag over de watervloed; en de Geest van God zweefde boven het water. En God zei: Laat er licht zijn! En er was licht. En God zag het licht dat het goed was; en God maakte scheiding tussen het licht en de duisternis. En God noemde het licht dag en de duisternis noemde Hij nacht. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest:  de eerste dag.” ~ Genesis 1:1-5

God maakte scheiding tussen het licht en de duisternis. Toch is er zoiets als duisternis vandaag de dag. Alleen van het licht noemt God dat het goed was. Dat is opmerkelijk. Duisternis is de afwezigheid van licht. Net zoals kou de afwezigheid is van warmte. Vraag dit maar aan een natuurkundige. Het mooie van wat God hier doet is laten zien wat Hij heeft gemaakt. De duisternis is een plek waar het licht nog niet heeft geschenen. Vanuit een plek van duisternis verlang je naar een plek van licht. Daar kun je je ogen gebruiken om objecten waar te nemen. Het geeft planten fotosynthese. God ontwikkelt daar een zeer schaalbaar klein deeltje. Het is een wonderlijk fenomeen dat door veel natuurkundigen graag wordt bestudeerd en bediscussieerd. Duisternis is een plek waar het licht nog niet is geweest. Zo is het nog niet in aanraking gekomen met wat God heeft gemaakt, datgene wat goed is. Doordat we weten van duisternis en licht, kunnen we God hierdoor op aarde ook loven om wat Hij heeft gedaan. We begrijpen maar al te goed dat als je met je bootje op zee zit en je ziet een vuurtoren als enige lichtbaken, dat de kust in de buurt is. Zonder die vuurtoren wil je niet, dan zou je tegen de kust varen. Dat is levensgevaarlijk. Het is iets heel elementairs, maar toch zie je het pas als het er niet is. Dit heb ik zelf ook ervaren met het hebben van een ziekte. Opeens deed mijn alvleesklier het niet. Nou ik weet als geen ander hoe wonderlijk goed een goed functionerende alvleesklier is. De les die ik op deze aarde leer is dat wat God maakt gewoon heel goed is. Ik zou er niet zonder willen.

“En dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is, en de mensen hebben de duisternis liefgehad, meer dan het licht, want hun werken waren slecht. Want ieder die kwaad doet, haat het licht en komt niet tot het licht, opdat zijn werken niet ontmaskerd worden. Maar wie de waarheid doet, komt tot het licht, opdat van zijn werken openbaar wordt dat ze in God gedaan zijn.” ~ Johannes 3:19-21

Wanneer het gaat om het licht geeft Jezus ons een interessant inzicht over hoe het oordeel werkt. Jezus is namelijk helemaal niet ongenadig. Sterker nog Hij is gekomen om de wereld te redden in gehoorzaamheid aan God Zijn Vader. God is vanaf Genesis ook al zo bezig met de wereld. Hij maakt goede dingen. Jezus komt om het leven in als zijn overvloed te geven (Johannes 10:10). De overvloed van leven door God geschonken. Het afkeren van het goede door God geschonken als Zijn schepsel is dan ook zeer onlogisch. Het is alleen niet onmogelijk. Sterker nog het oordeel schuilt hierin dat de liefde voor duisternis bij de mensen groot is. Dat is eigenlijk het liefhebben van een plek waar God niet is. Naar een plek te verlangen om nooit van terug te keren, die God niet heeft aangeraakt om daar zonder God te kunnen zijn. Een onleefbare plek lijkt mij dat.

“Zeg ons dan: Wat denkt U? Is het geoorloofd de keizer belasting te betalen of niet? Maar Jezus, die hun boosaardigheid kende, zei: Huichelaars, waarom verzoekt u Mij? Toon Mij de belastingmunt. En zij brachten Hem een penning. En Hij zei tegen hen: Van wie is deze afbeelding en het opschrift? Zij zeiden tegen Hem: Van de keizer. Toen zei Hij tegen hen: Geef dan aan de keizer wat van de keizer is, en aan God wat van God is.” ~ Matteüs 22:17-21

In dit gedeelte zegt Jezus iets heel interessants, namelijk dat wij aan God moeten geven wat van God is. De vergelijking met een munt en een beeltenis van de keizer erop is dan zeer sprekend. Als wij dan naar Genesis gaan en dit naast deze tekst leggen leren we nog iets interessants.

“En God zei: Laten Wij mensen maken naar Ons beeld, naar Onze gelijkenis; en laten zij heersen over de vissen van de zee, over de vogels in de lucht, over het vee, over heel de aarde en over al de kruipende dieren die over de aarde kruipen! En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen.” Genesis 1:26-27

Wij zijn geschapen naar Gods beeld. Op ons is het beeld van God gezet, zoals een munt met daarop een persoon. Oorspronkelijk behoort, die munt de keizer toe. Zo behoren wij als personen, die beelddragers zijn van God, God toe. Eigenlijk een best diep woord van Jezus, terwijl mensen hem eigenlijk probeerde uit te dagen. Vol van Gods Geest was Hij. Zo mooi.

Clean hearted

My Beloved, God, my heart Keeper. He watches over your life. He told me that you are beloved. Why? Because He loves you. I saw a bouquet of flowers. They were pink. I saw how the plants grew in a quick time lapse. I felt a burst of life in those images reflecting my Fathers creativity and power. Then I saw a waterfall. At least as beautiful as those planet earth documentaries. With power and wildness the water streams went from the sturdy stones. All I saw was order, provision, strength and abundance flowing from the hand of God. Day by day.

A creation ought to reflect an expression from its creator. I studied and warmth my heart with these traces. My Beloved is playing hide-and-seek! Although He was not in the waterfall, He showed He was around. From time to time I get desperately seeking, and even in doubt if I really found Him. But then He reassures me, He is there. A sweet presence, a Word as true, that if it died it would boomerang in three days stronger than before. A grace unending, that loves us.

The words of the others drip off. They were like honey spoken dark bitter chocolate that came with a terrible smell of urine and stained blood on a piece of cloth. But His words were like a mixture of the nano-perfected soap and soda soaked in hot water that whipped away every last molecule that attached to the cloth. Nothing can compare to Him.

Getting through

God fought the shadows off. He just spoke a few words to my heart. And now I feel strengthen. Perhaps these words may be of any comfort or strength to anyone else. Feel free to check them with your own heart and truth you know. Otherwise, it might be a nice reminder to also start listening to what He has to tell you today. Blessing and remain in God.

These words resonated in my heart:
“My son/daughter, I am always with you. You do not have to be afraid. If you could only see past this life. If you could only see the love I have for you. This earth is just for a moment, but my word is for eternity. I will guard you. Do not fear other peoples judgement, just remember who you are in Me. I know you full well. I have created you. I will be for you always, and make the most of you. And you sure will be, because I see your heart that you are willing and growing. You are part of the body of Christ. You belong. To Me. You show an unique expression of my love. I live inside of you, that is what makes you special. I cannot stop thinking of you. I believe in you. The strength of life is in blood. The blood of Christ is the power I have given you. You are forgiven by His blood. You will make it through. You will finish well. So, in Christ, be confident. I just love you.”

Is er meer?

Tegenwoordig hoor je vaak de vraag of er meer is. Het is een motivatie voor veel christenen om zich uit te strekken naar “meer van God”. Het is een populaire visie. Toch schiet deze bewoording op één punt tekort. Het klinkt hebzuchtig. En van hebzucht weten we, vanuit de Bijbel, dat dit gelijk staat aan afgoderij. Wat zou een betere verwoording kunnen zijn: Is het waar? Anders zou meer een hoger doel kunnen vormen dan God zelf of de liefde naar Hem. Aangezien Jezus zegt dat Hij de Waarheid is. Of een andere verwoording kan zijn: Waar ga ik heen? Omdat Jezus heeft gezegd dat Hij de Weg is. Of een andere verwoording kan zijn: Hoe leef ik? Want Jezus is het Leven, zegt Hijzelf.

Het mooie van de vraag “Is er meer?”, is dat het een aspect van het Koninkrijk (van God) probeert uit te leggen in hedendaagse taal. Het spreekt namelijk over het principe van niet terugkijken, maar vooruit kijken. Veel mensen in deze tijd hoor ik vooral terugkijkend spreken op het leven. “Hij/Zij heeft een mooi leven gehad.” “Ik ben niet bang voor de dood, ik heb er vrede mee, dat er niks is.” “Ik wil zelfs dat er niks is.” “Na mijn dood wil ik dat er niks meer van mij over is.” “Ik wil geen eeuwig leven.” “Dood is onderdeel van het leven.” “We kunnen beter ziekte, dood en pijn omarmen.”

Denk je nu werkelijk dat je daarvoor gemaakt bent, denk ik dan. Je gelooft in de god van zinloosheid, willekeur en wreedheid. Maar zo is niet mijn God. Hoe kun je van zo’n God spreken als de aarde en hemel vol is van orde en wetmatigheid. Een wetmatigheid, die gedreven wordt door liefde en trouw. Mijn God is uit op redding. Hij heeft het al meerdere malen aan, ook deze mensen, uitgelegd, dat de afkeer van Gods plan en doel met je leven, de oorzaak is. De “zonden” laten alleen maar zien dat dit ook bij jou het geval is.

Terug naar het Koninkrijk principe van het “niet terugkijken, maar vooruit kijken”. Dit principe dat Jezus ook gebruikt om de geschiktheid van iemand voor dit Koninkrijk uit te drukken is niet bedoeld om mensen uit te sluiten, maar om uit te leggen dat je een andere mindset moet hebben om in dit Koninkrijk actief te worden. Het schetst de kaders van dit Koninkrijk, maar zoals elke kader in dat Koninkrijk geeft het je uiteindelijk een overvloed aan vrijheid en hoop. Jah, want er is wél meer, maar het is niet de focus. Het is Gods goedheid voor jou en mij. Je hoeft niet terug te blijven kijken, maar kunt met een gerust hart vooruit blijven kijken. Het gaat niet om wat het oplevert, want dat is gewoon een gift van God. Maar, volgens mij, wil Hij ons een nieuwe manier van denken leren. Volgens mij, wil Hij dat je de gift en genade van God niet aan de kant schuift. Hij wil je uit de duisternis redden. Daar waar dingen gestolen worden, waar vernietiging is en waar het leven moeizaam gaat. God heeft voor jou een betere plek op het oog, want Hij is goed. Hij is zelfs zó goed, dat Hij al het kwaad met Zijn goedheid overspoelt.

Er is inderdaad meer aan het einde van dit aardse bestaan. Maar dat is niet het allerbelangrijkste. Er is een God die van jou houdt. En wil dat jij weet dat jij echt door Hem geliefd bent. Door Zijn liefde mag je zelfs zijn kind worden, waardoor je van binnen een nieuwe manier van denken mag krijgen. Een manier van denken dat al op deze aarde mag plaatsvinden. Het effect hiervan is dat de onzichtbare God (die niemand ooit heeft gezien behalve de Zoon: Jezus Christus), door de liefde voor elkaar (zoals Johannes dat zo ongeveer eens schrijft, 1 Joh 4:12), dat God in ons leeft. En vrij vertaald: Dat God op die manier ervoor kiest om doordat wij elkaar liefhebben, dat Hij Zijn liefde voor ons laat zien in Zijn geheel. Dus geloof mij, daar zal behoorlijk wat kracht vandaan komen. Dan is het leven opeens niet meer “survival of the fittest” (god van wreedheid) of “hel dat zijn de anderen” (god van verdeeldheid). Maar dan krijgt het leven zin, door jezelf aan anderen te geven. Jezus leert ons namelijk dat wij eeuwig leven ontvangen door in Hem te blijven. We moeten Zijn woorden geloven (dat is alles wat ik hier probeer te verwoorden) en dat wij geroepen zijn om elkaar moeten liefhebben. Dan blijft Hij in ons, en ook de Vader, want God leeft in ons dankzij Zijn Zoon Jezus Christus.

Jezus is een rabbi(=meester), dat betekent dat je Hem moet volgen. Het volgen van een rabbi in die tijd is leven zoals deze rabbi leeft. Dat is wat discipelen deden. Ze volgde de rabbi zelfs heel precies. Als je rabbi bid, dan bid jij ook. Als je rabbi grapjes maakt, dan maak jij ook grapjes. Als je rabbi gaat hardlopen, dan ga jij hardlopen. Op een zelfde manier is God naar de aarde gekomen in het vlees als een rabbi, en heeft Hij ons voorgedaan hoe wij mogen leven. Jah, dit is inclusief alle grote werken, maar wederom ligt hierop niet de focus op deze macht. Zoals Jezus zelf eens zegt dat we niet verheugd moeten zijn dat demonen ons moeten gehoorzamen, maar eerder dat we blij moeten zijn dat onze naam staat opgetekend in de Hemel. Vrij vertaald zou dat betekenen dat je gewoon blij moet zijn dat jij erbij hoort en dat je door God gekend bent. Onze rabbi laat ons zien hoe wij mogen leven. Zo heeft Hij ultiem laten zien wat de houding van je hart mag zijn, zelfs tot in de dood. Aangezien God trouw je uit de dood zal opwekken, omdat deze niet sterker is. De houding van je hart zit in het geven van je leven voor je vrienden (Joh 15). Zo mogen wij Hem volgen, dit deden ook zijn discipelen, die later apostelen werden genoemd, om vervolgens uit liefde voor deze krachtige boodschap hun leven af te leggen. Door hun krachtige getuigenis zien wij iets van die liefde van God.

Ook vandaag leef jij ergens voor. Zoals wel duidelijk is geworden, bepaalt je beeld van God sterk waar je voor leeft. Ik heb vertrouwen in God en heb Hem lief. Hij wil ons meer geven, maar Hij wil vooral met ons de relatie herstellen. Hij geeft om ons. En Hij leert ons om ook zo te leven. God wil in jou wonen, doordat jij in je leven veel liefde (zoals Jezus dat deed) aan anderen gaat laten zien. Dat lijkt je alles te kosten, maar het wonder is dat dit je uiteindelijk alles zal opleveren, want God is trouw om je uit de dood op te wekken en een verheerlijkt lichaam te schenken, op de dag die God bepaald. Daarnaast Zijn onze zielen veilig in Hem geborgen, want wij zullen de dood niet eens meer hoeven zien als wij in Jezus geloven en in Hem leven.

Labora et ora

Het werk wat te doen is vaak overduidelijk. Zie hoe God het aanpakt in het begin van de wereld. De aarde is woest en ledig. Zijn Geest zweeft over de wateren. Meteen daarna begint Hij met werken. Aan het eind van elke dag werk ziet Hij dat het goed is. Dit doet Hij 6 dagen lang. En vervolgens is het klaar, en dan rust Hij en ziet dat het zeer goed is.

Hij werkt, en kijkt terug. Stel God werkt ook in ons leven. Zou Hij dan eerst wachten op je vragen? Eerder gaat Hij aan de slag en bewerkt iets in je leven. Aan het einde van de dag heb je iets om voor te danken. Terwijl wij bidden, weet Hij al wat wij nodig hebben. Sterker nog, Hij is er waarschijnlijk al mee bezig. Hij heeft ons lief en Hij is goed voor ons. En na alle fases in het leven ontdekken we zelfs dat Hij zeer goed is. Wanneer wij dan aan de slag gaan met onze dag, dan kunnen we op Hem aan. Veel gepaster is dat ons bidden woorden van dank vormen voor wat God al aan werk geleverd heeft. We hoeven alleen te ontdekken wat Hij al gedaan heeft. We hoeven alleen maar te ontdekken wie wij zijn. We hoeven alleen te ontdekken hoe Hij ons bedacht en gemaakt heeft.

Begin bij Jezus.

Ik heb geen vragen

Vragen stellen is essentieel denken veel mensen. Vragen moeten gesteld kunnen worden, anders blijf je ermee zitten. Er zijn meer mensen, die ermee hebben geworsteld. Dit zijn allemaal zeer bekende redeneringen, die ik veel in mijn leven heb gehoord. Vandaag heb ik iets ontdekt waardoor ik geen vragen meer heb, maar vrede in het hart en meer kracht voel dan daarvoor. En het keyword/buzzword is niet tevredenheid, maar vertrouwen in mijn fundament.

Ik had God verteld dat ik vandaag graag tijd met Hem wilde doorbrengen. Ik vertel God graag mijn gebedswensen, mijn vragen. Toch eindigt een groot deel van mijn gebed in onbeantwoorde vragen. Dan moet ik weer wachten, of verzin ik snel een volgende punt om over te bidden. Met als gevolg dat mijn vertrouwen niet groeit, maar juist afneemt tijdens een gebed.

Vandaag besloot ik het geheel anders te doen. Ik zei iets als: “God, ik ga U alleen maar bedanken. Niet zoals vorige keer dat ik dit zei, en weer eindigde in een reeks vragen. Nu ga ik alleen maar danken”. Dus ik begon. Mijn eerste zin was al meteen een vraag. Ik sprak hard op uit: “Dat is niet de bedoeling, hò, we gaan God nu gewoon alleen bedanken”.

En toen begon het. Ik had geen agenda in het achterhoofd. Dit wil ik nog bereiken. Of God moet dit voor mij oplossen. Ik probeerde wel alles vanuit mijn hart te doen. Even geen koud, dank-je-wel-omdat-het-moet. Ik begon met het danken voor Jezus. Door Hem heb ik vrede met God. Dank U, God! Dank U, dat U zoveel om mij geeft. Ik begon de eigenschappen van God te bewonderen. Hij is goed, trouw en liefdevol. Dank U, dat U dat ook aan mij laat zien. Ik dacht aan alles wat ik ontvangen had. En dankte voor familie en vrienden. Ik noemde speciale mensen.

En toen kwamen er weer gedachten naar boven met vragen. Gezondheid. Ik zette de vraag om in een dankgebed. God leert mij namelijk dat Hij alles laat meewerken ten goede voor Zijn kinderen. Ik mag mijzelf Zijn kind noemen, dankzij Jezus. Dank U, God, dat zelfs al zie ik het nu nog niet, dat dit meewerkt ten goede voor mij. Dank U, God, dat ik zelfs nu U kan danken, dat kon ik eerst niet. Dank U, dat mijn karakter zo laat groeien, door Jezus. Hoor je het verschil? Je hoort het geloof door de woorden heen en daarbij zie je mijn hoop. En deze hoop is voor mij gefundeerd, want ik geloof in Jezus. De dankbaarheid herinnert mij aan kennis waarin ik al geloof. Het enige wat ik moest doen is ontdekken wat het inhoud om te geloven in Jezus en die kennis toepassen op mijn eigen leven.

In de academische wereld word je klaargestoomd om vooral kritisch te zijn. Ten grondslag ligt hieraan, zoals ik dat begrijp, dat waarheid kan worden gevonden door veel in twijfel te trekken en vanuit daar vooral kritisch te blijven. Toch staat deze kritische blik mijn persoonlijke verwondering regelmatig in de weg. Ook de mogelijkheid tot het opperen van nieuwe ideeën worden in sommige takken van diezelfde wereld door een kritische blik bijna per direct verworpen door geloof in eigen intellect en neerkijken op iemands status. Dit gebeurt niet overal, maar ik zie het soms toch nog. Toch is de verwondering voor veel wetenschappers uiteindelijk de grootste drijfveer om met hun vakgebied bezig te zijn. Naar mijn weten zijn dit vaak ook nog eens de meest succesvolle wetenschappers. Sterker nog, de grootste observatie, van wat je hiervoor leest, is dat dankbaarheid nodig is om nieuwe kennis en dergelijke tot je te nemen. De kunst is alleen om dankbaar te zijn in de situatie waar je in zit. Soms ziet het volledig grauw voor ogen, maar dan kun jij jouw omgeving weer kleur geven. Merk het licht op, merk de kleuren op, zie de kansen en geniet van een goed gesprek. En in mijn geval geeft mijn geloof de kans om in alle omstandigheden vrede in het hart te bewaren en zelfs vreugde om wat komen gaat. Ik moedig niet aan tot opium, zoals sommige het zouden beschrijven. Maar verzamel je wetenschap door middel van een zuivere standaard. Mijn bron van alle kennis en wijsheid is Jezus Christus, een beter mens ken ik niet.

Houd vol, houd vol

God is dichterbij dan je denkt. Hij is erbij in je worsteling. Jouw eerlijke worsteling waar God juist zó nabij is. Geef niet op om oprecht te zijn en de goede strijd van het geloof aan te gaan.

Kort geleden liep ik een rondje van 4,62 km hard. Mijn snelheden waren erg laag ten opzichte van mijn vorige keren. Ik ging zelfs onder een bepaalde snelheid waar ik nog niet eerder onder was gegaan. Tijdens het hardlopen hoorde ik mijn smartphone mijn hardloopstatistieken voorlezen. Maar vastberaden gaf ik dit niet teveel aandacht, en bleef ik doorgaan. Vol goede moed.

Ik bleef rennen. Toen voelde ik nog meer zwakte. Ik voelde dat ik nog net door kon gaan. Ik moedige mijzelf aan. Mijn gedachten moesten mij niet constant beheersen. Ik raakte in een flow. En toen kwam ik thuis.

Ik pakte mijn meetapparatuur er snel bij om te kijken hoe mijn suiker was. 3.2 mmol/L. Vrij vertaald had ik mezelf een hypo ingelopen. Kortom, dit zijn dus erg lage bloedsuikerlevels. Ik was niet gestopt of had dit niet gemerkt. Toen besefte ik pas hoe groot mijn prestatie eigenlijk was. Dit kan alleen worden gedaan met uitstekende uithoudingsvermogen, training en krachtige focus. Uiteraard is het beter om stil te staan en je bloedsuiker te behandelen. Ik moedig niemand aan om hetzelfde te doen. Maar dat ik überhaupt nog kon lopen met zoveel zwakte in het lichaam. Met diabetes is het altijd een risico met sporten, en uiteraard, toen ik dat zag, heb ik mezelf snel behandeld door mezelf suiker te geven.

En toch vertelde ik mezelf na het hardlopen dat ik trots mocht zijn op deze prestatie. Er zijn maar weinig, die überhaupt staande kunnen blijven met een suiker van 3.2 mmol/L. Ik juichte mezelf toe. “Yes, Björn!” “Heel goed, wat een prestatie!” “Dat is echt super knap van je!” De les die ik hieruit leerde was: Geen mens ziet welke prestatie jij precies behaalt, zelfs jijzelf niet. Pas als je de race hebt beëindigd, kun je ontdekken hoe je prestatie daadwerkelijk is geweest.

Op dat moment, toen ik deze les had geleerd, besloot ik even te kijken op Facebook. Ik zag toevallig dit filmpje voorbij komen:

Uiteraard sprak dit filmpje tot mijn hart. Tijdens het hardlopen denk ik nog wel eens na over de dingen van elke dag. Soms lever ik wat strijd door extra hard te rennen met bepaalde stressvolle gedachten. Andere momenten dan gaat het hoofd leeg en ren ik. En soms denk ik na over dingen die ik verkeerd heb gedaan en wil ik hier tegen strijden. Aan dat laatste dacht ik dus nog bij mijn hardlooptocht. Ik besefte deze les vanuit dit filmpje: Hardlopen is meer dan alleen vluchten van je zonden, en me af te vragen of iets een zonde is. Het gaat er meer om: Helpt dit mij rennen om meer uithoudingsvermogen, geduld en liefde te krijgen. En met mijn eigen ervaring ernaast besefte ik: In sommige situaties is hardlopen moeilijker. Ook al snap je niet meteen de prestatie die je hebt geleverd. Denk aan die momenten dat we moeten blijven rennen, terwijl zonde de makkelijke optie zou zijn. Ik geloof dat God aan de zijlijn staat te juichen wanneer wij ervoor kiezen niet te zondigen, en dat wij durven geduldig te zijn en voor de vreugde die voor ons ligt durven te gaan. Ik hoop dat dit jou lezer zoveel mag bemoedigen als dat het mij heeft gedaan.

Geboren om vrij te zijn

Zou jij jezelf een slaaf noemen? Ik niet meteen. Een slaaf is iemand, die een meester heeft. Iemand, die jouw ziel tot zijn/haar eigendom heeft gesteld.

Now Equiano, a former slave, speaks. “The chains are not unlocked until they reach the plantations in Jamaica. Around half of the slaves are dead. In the market, they stuff knotted rope up the anuses of those who are sick to disguise the dysentery. When you reach the plantation, they put irons to the fire, (Equiano opens his shirt to reveal a branding) and do this, to let you know that you no longer belong to God but to a man.” ~ Amazing Grace

Zijn er vandaag nog slaven? Ja, wereldwijd zijn er enorm veel slaven. De aantallen zijn bizar hoog. We zien het niet, dus we denken dat het niet bestaat. Jezus reageert op een groep mensen, die heel hard roept dat ze zelf denken geen slaven te zijn. Ben jij zelf misschien een slaaf?

Jezus antwoordde: ‘Waarachtig, ik verzeker u: iedereen die zondigt is een slaaf van de zonde. ~ Johannes 8:34

Heb jij wel eens gezondigd? Jezus trekt hier slavernij van zonde en zondigen op één lijn. Slavernij is ernstig! In deze tijd is zonde haast het verboden woord. Tijden lang hebben mensen hiertegen gestreden. Sommige sloegen zich zelf om het uit zichzelf te krijgen. Anderen gebruikte al hun kracht om hun harten en gedachten zuiver te krijgen. Weer anderen hakken radicaal af waarmee ze zonde bedrijven. Maar blijven vaak nog achter met patronen en een vervuild hart. Haast hopeloos en eindeloze tocht naar de vrijheid van zonde.

En dan heb je deze generatie. Zonden? Daar heeft Jezus toch mee afgerekend? Waarom zouden we ons er nog druk over maken? Woorden hebben kracht, zeggen sommige dan.  Zonden is als het roze olifantje, gewoon niet teveel aandacht aan besteden en het verdwijnt vanzelf. Bekijk het leven eerder wat positiever en optimistischer. Voed het positieve en het negatieve zal geen ruimte mee hebben. Toch bevrijd het je niet. Je kwelt je ziel enkel en alleen op een later tijdstip als je bedenkt hoe je zo naïef en onbezonnen hebt kunnen zijn. Wat betreft zonden is het vandaag de dag om mee af te rekenen. Maar we lopen altijd tegen een probleem aan. Het kost ons wat. Teveel. We kunnen het niet betalen. Dan maar accepteren dat het leven zo gaat? Nee! Dat nooit!

Allereerst ontdekken we dat we het zelf niet kunnen. Al die pogingen, die ik hiervoor beschreef, ze werken niet. Zelfs niet de moderne trucjes van psychische manipulatie en jezelf naïef en onschuldig proberen te houden.

Nu blijft een slaaf niet voor eeuwig in huis, maar de Zoon blijft wel voor eeuwig. Dus wanneer de Zoon u vrij zal maken, zult u werkelijk vrij zijn. ~ Johannes 8:35

Er is maar één die kan redden. De Zoon van God, Jezus Christus. We weten dit allemaal, maar vinden het moeilijk om te zetten naar de praktijk. Maar dat is nu het hele punt. Jij kan dit niet doen. Hou jij je leven in stand door te smeken en te vragen? Blijf jij leven door God te vragen of Hij bloed door je aderen wil laten stromen? Vroeg jij voor je geboorte aan God of je mocht leven? Kun jij je eigen levensduur verlengen?

In diezelfde categorie moet je denken. Het is genade. Dat is dat God ons zegent ondanks het feit dat wij dit niet verdienen. We neigen ernaar deze zin helemaal uit te pluizen. Moeten we ons richten op het herkennen dat wij het niet verdienen? Moeten we ons richten op dat God zegent? Moeten we dankbaar reageren? Allemaal terechte reacties, maar het zal nooit de reden zijn waarom God jouw de genade heeft gegeven. Het is de liefde van God, die Hem drijft.

Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft. God heeft zijn Zoon niet naar de wereld gestuurd om een oordeel over haar te vellen, maar om de wereld door hem te redden. ~ Johannes 3:16-17

Jezus stelt als enige eis geloof in Hem. Geloof in Zijn woorden.

Waarachtig, ik verzeker u: als iemand mijn woord bewaart zal hij de dood nooit zien.’ ~ Johannes 8:51

Wanneer ik terugdenk aan wat Jezus heeft voltooid aan het kruis, dan zie ik een onschuldige aan het kruis. Als Jezus daar onschuldig was, dan wat is de reden dat een onschuldige daar hangt. Waarom valt Hij onder de vloek van God? Hoe is dat nu mogelijk? Jezus is niet gekomen om voor ons als een manager de nieuwste tablet te regelen voor elke mens. Het deed ontzettend veel pijn. Er is iets serieus aan de hand bij het kruis. Het brengt onder ogen, de serieuze consequenties van de zonden. Hij werd gerekend als het Lam van God, die de zonden van de wereld op zich nam (Johannes 1:29). Maar waarom een onschuldige, van wie zijn die zonden dan? Het zijn de zonden van jou en mij. Dus allereerst komen we onze zonden onder ogen en erkennen dat het anders moet. Dan accepteren we de genade, die God ons biedt, omdat Hij ons niet wil veroordelen, zoals Jezus zelf heeft gezegd. Vervolgens tonen we de bereidheid om te veranderen, en luisteren nauwkeurig naar Zijn woorden en verlangen we naar een eeuwig leven zonder zonden. Bij het luisteren van Zijn woord hebben we zijn Geest nodig om te veranderen. Hij leeft in je, als gelovige, als geschenk van God. Hij helpt je, vraag Hem om leiding, en Hij zal je de weg leiden naar de volle waarheid (Johannes 16:13).

Gevulde handen

Kort geleden ben ik naar de New Wine Zomerconferentie 2016 geweest. Om het voor mijzelf te verwerken heb ik hiervan een verslag geschreven. Ik heb ervoor gekozen om sommige namen afgekort weer te geven en vooral de dingen te delen, die mij het meest hebben geraakt.

Het eerste dat ik wil delen wat me raakte waren toch wel de kinderen. Ik merk dat bij mijzelf dat ik enorm kan genieten van de eenvoud en onbevangenheid van kinderen. Ze lopen met hetzelfde gemak het Koninkrijk van God binnen. Tijdens de conferentie loopt een kindje op me af en zegt me: “Jij wilde toch niet ook zo één hebben, hè?”. Ik reageer spontaan, “Oh, wat mooi, heb jij die gekregen? Wat staat erop?”. En ik zie hem zwaaien met een geel blokje met een tekst erop en Stichting Tear aan de andere kant. “Nou, ik heb de laatste gekregen”, deelt hij met me, terwijl hij triomfantelijk het rechthoekige blokje vasthoud. Hij was er helemaal vol van, en stampt vrolijk weer door. Ik gniffel in mezelf en denk: “Ja hoor, jongetje, dat laatste blokje was echt helemaal speciaal voor jou”.

God is deze conferentie veel bezig geweest met mij rondom mijn bezittingen. Hoe ga je hier nu mee om? Buiten New Wine om werd ik al veel door Hem gewezen op het verhaal van de man, die bezittingen verzamelde, maar niet rijk bij God was. Dit verhaal trof me, en ik dacht bij mezelf dat ik zeker rijk wil zijn in God. Maar hoe ga ik nu om met alles wat ik heb gekregen? Ik koop soms nutteloze dingen. Waarin kan ik nu het beste investeren met alle rijkdommen, die ik van God ontvang?

Bij New Wine is vaak de gelegenheid om echt God te zoeken. Vorig jaar heb ik ontzettend veel mogen ontvangen tijdens New Wine. Ook dit jaar was dat het geval. Het is een heerlijke tijd om God flink de ruimte te geven om tot je te spreken. Tijdens de conferentie werd door één van de sprekers regelmatig aangehaald om niet aan je bezittingen vast te zitten. Maar wat ik dan weer echt onthoudt is het verhaal van de ontmoeting met Willem.

De Heer zal jullie brood geven in de benauwenis en water in de nood. Hij die jullie onderricht gaf, zal zich niet langer verbergen. Met eigen ogen zul je je leermeester zien, met eigen oren zul je een stem achter je horen zeggen: ‘Dit is de weg die je moet volgen. Hier moet je rechts. Ga daar naar links’ ~ Jesaja 30:20-21

Zo liep ik op een bepaalde moment over het hoofdterrein. In mijn hoofd kreeg ik de gedachte om ergens rechts te gaan, dan links. Het waren gedachten, die ik herkende alsof ze van de HEER waren. Ergens wel grappig, want het komt precies overeen met die “ene” (Jesaja 30:20-21) Bijbeltekst, bedacht ik me toen. Plotseling kom ik een man tegen. Hij heeft net een peukje weggegooid en vertelt me dat hij een mooie asbak heeft gevonden via een gat in de grond. Ik zeg hem in alle oprechtheid dat roken niet heel gezond is, want ik heb gewoon niet zoveel met roken, maar ik regeer niet oordelend. Hij merkt dat op en maakt vriendelijk een praatje met me. Grappig begin van een gesprek eigenlijk. We liepen met elkaar een eind over het terrein tot bij ons veld. Hij heette Willem. Maar toen kwam ik nog veel meer te weten over Willem. Ik hoorde bijvoorbeeld over hoe hij omging met zijn rijkdom. Hij vertelde me over rijkdom in God. Hij had eerst ook huisje, boompje, beestje nagestreefd. Hij is goed opgeleid en werkzaam als chemicus. Maar hij vertelde over zijn oprechtheid in zijn werk en hoe hij ontslagen werd, en uiteindelijk in grote afhankelijkheid van God leeft. Hoe God hem elke keer voorziet in alles, tot het betalen van zijn rekeningen aan toe. Maar ook als hij opeens een miljoen zou krijgen zou hij het zo kwijt zijn. Aan goede doelen. Het advies: Bereken rustig wat je nodig hebt, want de rest is ballast. Wat hou je echt over als je sterft? Wat is dus die rijkdom in God? De goedheid, die jij hebt nagelaten aan de mensen.

Die goedheid mocht ik de hele week door ervaren. Zo hielp een vriend T.Z. met het ophalen van een tent en vervoeren van mijn bagage. Ik had namelijk een gratis tent gekregen waar ongeveer zes personen in zouden kunnen. Dit jaar mochten we ook weer aansluiten op het veldje van een kerk. Er is nog veel meer te noemen. Maar bij twee dingen zit nog een mooi verhaal.

De tent miste per ongeluk haringen en scheerlijnen. Hier kwamen we pas achter bij het opzetten. De tent bleek volgens de kampeerexpert T.Z. stevig genoeg om zonder scheerlijnen te kunnen. En hij bleek later gelijk te hebben. Toen had ik nog haringen nodig. Mijn vader en broer nog snel achter nieuwe haringen en scheerlijnen aan. Maar toen kwam het leuke deel. Ik besloot zelf ook nog even op het hoofdterrein te kijken of er misschien nog wat haringen werden verkocht. Ik liep over het terrein en opeens merkte ik een gedachtestroom: “Ga naar de boekentent”. Ik vond het wel een aparte gedachte, want hé, haringen in de boekentent kopen. Maar goed, ik besloot gewoon toch een kijkje te nemen. En wie zie ik daar lopen? E.O., die bij mij op het veldje staat. Ik besluit meteen even achter haar aan te lopen, aangezien ze zojuist de tent uit wil lopen. Ik vraag aan haar of ze misschien weet of er haringen worden verkocht op het terrein. Ze vertelt dat haar vader een hele emmer vol met haringen heeft, die wij wel mogen lenen. Later heb ik dit voorval nog met haar gedeeld.

En om dit te bevestigen niet alleen aan het begin van de conferentie, maar ook aan het eind, kreeg ik nog een keer een mooi voorval. Ik besloot me niet druk te maken om mijn eten toen ik merkte dat mijn glutenvrije brood op was. Ik dacht bij mezelf ik probeer nog wel even wat ergens anders te vinden. Op het moment dat ik naar het hoofdterrein loop met wat overgebleven muntjes zeg ik tot God dat ik echt niet met lege handen wil terugkeren, aangezien ik net heb gehoord dat al heel veel van de eetgelegenheden gesloten zijn. Eenmaal op het hoofdterrein kom ik toevallig weer eens E.O. tegen. Ik vertel haar dat ik op zoek was naar een glutenvrije lunch, omdat mijn glutenvrije brood op was. En ook deze keer werd ik verder geholpen. Ik mocht mee lopen naar niemand minder dan Harmen de kok. Op het moment dat ik binnen loop en E.O. de vraag heeft gesteld, kijkt hij me aan en zegt iets in de richting: “Aaaah, jou ken ik, jij bent toch die jongen met een ingewikkeld dieet. Je eet glutenvrij. Björn toch? Nou kijk, je mag dit eten, dit eten en dit.” Meteen komt er een andere vrouw bij staan en haalt nog veel meer erbij. Ze heeft een dochtertje, die ook coeliakie heeft. Ze begrijpt het dus heel goed. Harmen ook, want hij kent me al een poosje. Ik krijg een heerlijke hoeveelheid eten, een volledige maaltijd. Halverwege het eten komt Harmen nog een keer. Kijk, wil je nog wat meenemen? Hij legt een volle bak me goed aangeklede rijst neer. Ik vul een bakje met eten en loop, jawel, met volle handen terug naar de tent. Eenmaal terug bij de tent, deel ik het voorval met de groep en E.O. Zodra E.O. het hoorde, dacht ze meteen, dat er iets in die richting was gebeurd toen ik vertelde dat ik ervoor gebeden had.

Naast deze twee toffe ervaringen heb ik ook zelf mogen meewerken. Ik mocht een vriend, die ook op ons veld stond, vertroosten en moed in spreken. Hij mocht een grote stap maken van twijfelend, naar er vol voor gaan. Ook bad ik tijdens een dienst voor iemand, dat deze persoon de Heilige Geest mocht ontvangen. Vervolgens in een paar minuten daarna zie ik deze persoon huilend en vervolgens zeer aanstekelijk lachend een prachtige ervaring met God hebben. Ik dacht echt: Wow, beantwoordde God nou net mijn gebed? Een gebed wat hij zelf in mijn gedachte bracht? Het is wonderlijk.

Dan wil ik ook niet voorbijgaan aan alle toffe momenten waarin ik regelmatig allerlei dingen voor me zag. Zoals een aleph en tav. Na onderzoek kwam ik erachter dat dit de eerste en laatste letter van het Hebreeuwse alfabet waren. Een subtiele verwijzing naar het begin en het einde, de alfa en de omega, oftewel Jezus, zoals ik dat dan interpreteerde. Ook zag ik een keer een menorah en een duif, dat deed denken aan Gods Geest. En een poort met een Hebreeuwse tekst erboven (die ik helaas niet begreep). Ook zag ik een soort puzzel voor me. Aan het einde van de conferentie deelt H.K. met mij dat ik er echt bij hoor, en dat ik het puzzelstukje ben, die de puzzel compleet maakt. Dat sluit wel heel mooi aan, vond ik. Dit is dan nadat ik hem net vertelt heb over hoe waardevol het avondmaal voor me was geweest. Juist rondom het thema eenheid. Vorig jaar had ik een bericht gestuurd dat ik graag mee zou willen doen met avondmaal, alleen dat ik geen gluten verdroeg. Dit is serieus meegenomen in de organisatie en er was gewoon glutenvrij brood. Dit raakte mij ontzettend en ik had echt diep het gevoel erbij te mogen horen. Dat was echt een belangrijk moment voor me. Zo belangrijk zelfs dat ik het heb proberen te verwoorden in een e-mail naar mensen, die getuigenissen verzamelen over New Wine 2016. Ik schreef:

Ik wil heel graag nog even mijn getuigenis met jullie delen. Ik heb na New Wine 2015 gevraagd of het misschien mogelijk was om een glutenvrij alternatief te bieden voor het avondmaal vanwege de ziekte van Coaliakie. Dit jaar hebben jullie dat gewoon gedaan. Ik ben hier allereerst ontzettend dankbaar voor. Tijdens de viering was dit een grote verrassing toen dat werd genoemd. Ik sprong ongeveer zo uit mijn stoel van blijdschap dat ik mee kon doen. Met het avondmaal verkondig ik namelijk de dood van onze Here Jezus, die daarna ook weer is opgestaan! En dat wil ik echt heel graag samen verkondigen. Verder symboliseert het brood vaak ook een stuk eenheid met het lichaam van Jezus. Dan is het zo fijn om erbij te mogen horen, vooral met betrekking tot het thema Eenheid. Van binnen herstelde hier iets voor mij. Ik heb avondmaal altijd heel moeilijk gevonden, omdat het soms voelde alsof ik er als buitenbeentje nog net wat kruimels mocht krijgen. En dan sprak ik nog niet over de symboliek. Ik wil niet apart worden behandeld of de hele tijd speciaal zijn. Ik wil erbij horen. En doordat jullie dit hebben gedaan, en misschien zelfs per ongeluk overvloedig glutenvrij brood hadden, heb ik van binnen ervaart dat ik ook gewild ben. Er gingen steeds gedachten door mijn hart: “Ik hoor erbij”. Dat was enorm helend. Ik voelde hierbij veel vreugde. Aan het eind deelde een vriend van me het volgende. “Je hoort erbij. Ik zag een puzzel voor me. En jij bent het puzzelstukje dat de puzzel compleet maakt.”

Zou je dit misschien kunnen delen met degene binnen jullie organisatie die hiervoor hebben gezorgd. Dit is misschien ook wel bemoedigend voor hen om te horen. En bedank hen dan meteen.

Daarbij eindigde de conferentie met twee fantastische getuigenissen van T.Z. en H.K., waar ik dan ook al veel over mocht horen gedurende de conferentie. Het is zo mooi om te zien hoe God met ons allemaal bezig is geweest, en ook doorgaat. Bijzonder was deze keer dat ik tijdens een samenkomst God vroeg of ik misschien iemand mocht troosten. Vrij letterlijk mocht ik na die dienst meteen voor H.K. dit in de praktijk brengen. Heilige Geest wordt ook wel trooster genoemd en het was een hele eer om met die hartgesteldheid van een trooster aan de slag te gaan. Hopelijk zien mensen dan minder van Björn en meer van God.

Tijdens de conferentie werd ik wederom stil gezet bij het verhaal van Jozua. De hoofdspreker Karl Martin sprak de hele conferentie over het boek Jozua. Voor New Wine heeft God al vaak tot mij gesproken over Jozua. En zelfs had ik op dat moment een boek bij me dat ging over Jozua (Glory Days van Max Lucado). Tot op de dag van vandaag blijft God tot me spreken over dit verhaal.

Daarnaast tekende de conferentie zich met gewoon zeer veel onderlinge verbondenheid. Zo vergeet ik niet zo snel de mooie momenten met de mensen met wie ik sterren heb gekeken, met wie ik in de nacht nog een afwasje heb staan doen, met wie ik over het terrein heb geslenterd, wie ik zomaar tegenkwam en toffe gesprekken mee had. Ik denk ook terug aan hoe we samen de tent hebben opgezet. Hoe we samen kookte en genoten van het eten. Over hoe we ’s avonds in de party tent genoten van elkaars verhalen in een sfeervol verlichte tent. Ook hoe we stonden te dansen als voor de ark van God en een rij dans deden alsof we een Israëlisch feest vierden. Hoe we neerplofte op een poef om een spel met dierengeluiden te doen. Hoe we ons achterover lieten vallen in het gras om nog eventjes te zonnen voor vertrek. En natuurlijk vergeet ik niet de vele hugs. Wij zijn kostbare mensen en we mogen met elkaar omgaan. Dat geeft me een dankbaar gevoel van binnen.

Eenmaal thuis gekomen houden de bemoedigingen niet op en ontvang ik nog een lief kaartje van vrienden, een complete dvd met een tof christelijk thema en lees ik een berichtje waarin twee bemoedigingen staan. Zo ontzettend lief en zo ondersteunend en attent. Ik weet van mijzelf dat ik in een periode zit waarin dergelijke steun heel vaak toch wel nodig is. En het is spannend om noden te moeten communiceren. Dit vormde ook zo weer mijn dag.

Daarnaast ging God gewoon verder met een bemoedigend woord dat tot mij gesproken was dat uit de Bijbel kwam.

Dit is wat wij hem hebben horen verkondigen en wat we u verkondigen: God is licht, er is in hem geen spoor van duisternis. ~ 1 Johannes 1:5

Ik besefte weer dieper dat Jezus ook echt persoonlijk voor mij is gestorven na het luisteren van het lied Majesty van Delirious.

Hij zal mij niet met lege handen terug laten keren. Een klein gebed aan het eind van de conferentie met grote gevolgen.

Zorgvuldigheid

Ik hoor veel mensen die graag mensen willen lief hebben. De wereld willen overspoelen met hun net ontdekte liefde, die God voor hen heeft. Toch is liefde heel gevoelig en kwetsbaar. Van binnen laat je zien waar je echt mee zit en daar waar jij gebroken bent. Soms deelde ik wel eens mijn hart, maar werd het met voeten getreden. Het was een te grote open wond, waar iemand met een druppeltje alcohol op de wond (bijv. een goed bedoelde Bijbeltekst) je probeert te troosten. Met zorgvuldigheid is dit een grote kans voor liefde om zich te uiten. Meestal komt het niet van de mensen van wie je het verwacht of hoopt. We vergeten vaak dat de taak van ontvangen soms net zo groot is als de taak van geven. Met geven zet je jezelf aan de kant voor de ander en met ontvangen stel je je opnieuw kwetsbaar op.

Onzorgvuldigheid is in mijn ogen een hoofdoorzaak van kerkverlating. Mensen die gekwetst zijn en zich niet gehoord voelen door de kerk. Vaak verlaten mensen de kerk, omdat ze zich anders voelen en soms omdat de wijsheid mist rondom een bepaald thema. Een oproep voor christenen, die zoveel liefde in hun hart ervaren: Weest zorgvuldig! Doe geen half werk in je enthousiaste bevliegingen. Tegelijk hebben christenen hierin een openbaring nodig, die ze blijkbaar zelf nog niet waarderen of hebben ontvangen: God gaat zorgvuldig met je om. Je bent op sommige plaatsen kwetsbaar. Hij geeft je daarin de ruimte. De ruimte om te groeien. Kleine jonge plantjes zijn kwetsbaar.

Toen sprak de HEER: ‘Er is een plaats op de rots waar je dicht bij mij kunt komen staan. Als dan mijn majesteit voor je langs gaat, zal ik je in een kloof laten schuilen en mijn hand beschermend voor je houden tot ik voorbij ben. Als ik mijn hand weghaal, zul je mij van achteren zien, mijn gezicht mag niemand zien.’ ~ Exodus 33:21-23 (NBV)

Ook God is zorgvuldig. Het volk vond veel van de grootsheid van God heel heftig aan de voet van de berg. Daar namen ze al afstand, want God is heilig. Hierin is God beschermend wanneer hij erkent dat dit verstandig is van het volk. Ik vind hierin opvallend hoe zorgvuldig God hierin is. Terwijl wij alleen maar zijn maaksels zijn.

Voor niet-kerkelijke mensen zou ik willen aanraden om God opnieuw een kans te geven. Dat het je zo raakt en dat het je zo veranderen kan, laat in mijn ogen zien dat er iets mee is. Vaak waar er juist iets heel moois achter zit, is er vaak ook heel veel strijd van binnen. Denk bijvoorbeeld aan de liefde tussen man en vrouw. Het loopt niet altijd zoals we zouden willen, maar telkens openen we ons er toch opnieuw voor om het een kans te geven. Ergens is het namelijk wel erg mooi: Die liefde en die eenheid.